Nga mënyra si do të zhvillohet më tej, varet edhe përgjigjja. Për momentin, bilanci mbetet pezull. Sipas këtij shkrimi, me një sulm nga deti drejt Karakasit dhe me dërgimin e forcave speciale dhe dronëve në terren, presidenti amerikan Donald Trump ka arritur ta kapë diktatorin Nicolás Maduro dhe ta çojë në Nju Jork për ta gjykuar. Por kjo, theksohet, është vetëm fillimi i historisë, jo fundi.

Sepse, ndërkohë, regjimi i Maduro-s, po sipas autorit, vazhdon të qëndrojë në këmbë. Trump nuk ka dhënë asnjë sinjal se synon të nxisë një tranzicion demokratik. Përkundrazi, ai ka miratuar kalimin e qeverisjes te zëvendëspresidentja Delcy Rodríguez, ndërsa e ka hedhur poshtë shpejt idenë që roli t’i takonte Maria Corina Machado-s, e cilësuar në tekst si fituese e Çmimit Nobel për Paqen 2025 dhe udhëheqëse e një opozite që kishte fituar zgjedhjet e vitit 2024, përpara se Maduro, siç thuhet, t’i ndryshonte rezultatet “në tavolinë” për të qëndruar në pushtet.

Akuza formale ndaj Maduro-s përmendet si përgjegjësi në trafikun e drogës që çon kokainë në Shtetet e Bashkuara, por në shkrim argumentohet se kjo është më shumë një motiv “për fasadë” sesa arsyeja reale e ndërhyrjes në Amerikën e Jugut.

Në të njëjtën linjë, teksti kujton se pjesa më e madhe e fentanylit, një opioid shumë i rrezikshëm, hyn në SHBA nga Meksika, ndërsa shumë nga kokaina vjen nga Kolumbia. Dhe Trump, sipas shkrimit, ka lënë të kuptohet se mund të ketë ndërhyrje edhe atje, megjithëse objektivat nuk janë të qarta, dhe gjithçka do të ishte pa bazë legjitimiteti sipas së drejtës ndërkombëtare. Ideja që një vend ka përgjegjësi për prodhimin e drogës, thuhet, nuk e autorizon përdorimin e forcës së armatosur sipas Kartës së Kombeve të Bashkuara.

Po atëherë, a është fjala për naftën? Venezuela përmendet si vend me rezervat më të mëdha të naftës në botë, edhe pse sot eksporton pak, pikërisht për shkak të sanksioneve amerikane që e kanë bllokuar tregtinë me vendet që duan të ruajnë marrëdhëniet me SHBA-në. Megjithatë, shkrimi vëren se nga pikëpamja strategjike, Shtetet e Bashkuara nuk duket se kanë nevojë jetike për naftën venezueliane: 87 për qind e prodhimit, sipas tekstit, është vendas dhe është më shumë se dyfishuar në 25 vitet e fundit, ndërsa Kanadaja përmendet si burimi kryesor i importeve. Gjithsesi, në bursë aksionet e kompanive amerikane të naftës janë rritur menjëherë, sepse hapen mundësi të mëdha nëse Venezuela, me qeverinë aktuale apo një të ardhshme, e rihap vendin ndaj investimeve të huaja.

Përfitimi, në këtë interpretim, do të ishte komercial, jo i lidhur me pavarësinë energjetike: SHBA-të përmenden si eksportuese neto të naftës që nga viti 2020, pas dekadash varësie nga importet, varësi që dikur kishte qenë aq e madhe sa kishte ushqyer edhe luftëra për të garantuar furnizimet.

Në qendër, sipas shkrimit, është një logjikë tjetër. Operacioni në Venezuelë shihet si pjesë e një dizajni më të gjerë: Trump ka premtuar t’i mbyllë luftërat amerikane nëpër botë sepse Amerika “nuk mund t’i përballojë më”, por kthimi i vëmendjes te kontinenti amerikan do të thotë edhe legjitimim i një faze të re kolonializmi apo imperializmi. Autori thekson se Trump nuk e ka kërkuar legjitimitetin për kapjen e Maduro-s as me një rezolutë të OKB-së, as në emër të luftës kundër terrorizmit. Përkundrazi, është mbështetur te ligje kombëtare për luftën kundër drogës dhe mbajtjen e armëve. Nënteksti i këtij veprimi, sipas interpretimit, është i rrezikshëm: si të thuash se Venezuela nuk është një shtet sovran, por një “shtojcë” e Shteteve të Bashkuara.

Edhe objektivi strategjik paraqitet si i lidhur me politikën e brendshme: të riafirmohet pushteti amerikan në Amerikën e Jugut, duke nisur me Venezuelën e duke vazhduar me Kubën, e cila varet nga Karakasi për naftë, ndoshta edhe me Kolumbinë e Meksikën, ndërsa në veri përmenden Kanadaja dhe Groenlanda, që sipas shkrimit do të synohej t’i hiqeshin Danimarkës.

Në këtë kuadër përmendet edhe sekretari i Shtetit Marco Rubio, me origjinë kubane. Teksti sugjeron se pas “regjisë” së operacionit në Venezuelë shihet edhe një plan për të rrëzuar atë që ka mbetur nga diktatura komuniste në Kubë: nëse një Venezuelë e rialinjua me SHBA-të ia pret naftën Kubës, regjimi, thuhet, nuk do të rezistojë gjatë pa rreth 30 për qind të furnizimeve.

Pastaj vjen edhe një objektiv që, sipas autorit, Trumpit i intereson më shumë se fati i Kubës: të riafirmojë supremacinë e Uashingtonit në zonë, duke zbehur ambiciet e Kinës, e cila përshkruhet si klienti kryesor i naftës venezueliane.

Kjo lidhet me të ashtuquajturën “doktrina Monroe”, e konceptuar në 1823 për t’i mbajtur europianët larg “oborrit të shtëpisë” së SHBA-së. Shkrimi argumenton se Trump po e përshtat këtë doktrinë me nevoja të reja: larg të gjithë nga Amerika, sepse nëse Uashingtoni tërhiqet nga angazhimet planetare, duhet të sigurojë të paktën një hapësirë influence, burime, energji dhe forcë pune nën kontrollin e plotë të vet.

Por ky “imperializëm lokal”, sipas analizës, bie ndesh me rregullat e vetë institucioneve që kanë qeverisur 80 vitet e globalizimit pas Luftës së Dytë Botërore. Proteksionizmi përmendet si shkelje e parimeve të OBT-së, ndikimi rajonal ndërtohet me hua direkte pa përfshirë FMN-në, ndërsa veprimet ushtarake shmangin OKB-në, që Trump e konsideron të panevojshme. NATO, në këtë logjikë, do të shërbente më shumë për t’u kërkuar europianëve të paguajnë për sigurinë e tyre sesa për t’u garantuar mbrojtje me kosto të taksapaguesit amerikan.

Meqë këto organizata mbijetojnë edhe falë kontributeve vendimtare të Shteteve të Bashkuara, autori sugjeron se Trump ndihet i lirë t’i injorojë kur nuk i duhen. Dhe kështu, ndërhyrja në Venezuelë paraqitet si një provë force në nivel rajonal, por që, paradoksalisht, del si pasojë e një dobësie globale: Shtetet e Bashkuara nuk arrijnë më të menaxhojnë sigurinë botërore dhe përpiqen të ndërtojnë një perandori rajonale.