Marrja e informacionit nga Irani këto ditë është bërë gjithnjë e më e vështirë. Të enjten, vendi u zhyt në errësirë digjitale: pa internet dhe pa mundësi telefonatash jashtë shtetit, duke u izoluar plotësisht nga pjesa tjetër e botës. Me median nën kontrollin e qeverisë, pamjet dhe lajmet për atë që po ndodh po qarkullojnë kryesisht falë vetë protestuesve, të cilët po përpiqen të anashkalojnë bllokadën përmes lidhjeve satelitore, duke shpërndarë foto dhe video nga terreni.
Pamjet e fundit tregojnë se protestat, të nisura në fund të dhjetorit, jo vetëm që nuk janë shuar, por po vazhdojnë me intensitet. Në shumë qytete, turmat janë parë duke marshuar dhe duke brohoritur parulla kundër regjimit, ndërsa në disa raste protestuesit kanë ndriçuar rrugët gjatë ndërprerjeve të energjisë me drita telefoni dhe pishtarë.
View this post on Instagram
Paralelisht me valën e pakënaqësisë, raportimet flasin edhe për një ashpërsim të dukshëm të reagimit shtetëror. Retorika e dialogut duket se është zëvendësuar nga kërcënime të drejtpërdrejta dhe një linjë më e fortë ndëshkuese, me paralajmërime për dënime të rënda ndaj atyre që marrin pjesë në protesta. Zyrtarë të lartë kanë përdorur gjuhë të ashpër ndaj demonstruesve, duke i cilësuar si elementë destabilizues dhe duke i akuzuar për mbështetje nga jashtë.
Dëshmitë që kanë dalë në media ndërkombëtare përshkruajnë skena të tensionuara në rrugë. Në rrëfime të shpërndara nga aktivistë dhe qytetarë, flitet për ndërhyrje të forcave të sigurisë ndaj turmave dhe për viktima e të plagosur. Në të njëjtën kohë, televizioni shtetëror ka vazhduar të transmetojë një imazh “normaliteti”, duke nxjerrë në pah tubime pro-qeveritare dhe pamje të jetës së përditshme në zona ku protestat nuk janë të pranishme.
View this post on Instagram
Në rrjetet sociale, një pjesë e madhe e reagimit ka marrë edhe formë simbolike. Po qarkullojnë pamje të grave që djegin fotografi të udhëheqjes supreme dhe i shoqërojnë këto veprime me gjeste sfiduese, një shenjë e rezistencës që lidhet me valët e mëparshme të protestave, kur u kthyen në simbole publike edhe prerja e flokëve apo djegia e shamisë.
Sipas raportimeve, shkëndija fillestare e protestave ka qenë kriza ekonomike dhe rritja e çmimeve, por shumë shpejt kërkesat janë kthyer në thirrje politike më të drejtpërdrejta kundër regjimit, duke u përqendruar te fundi i qeverisjes klerikale dhe ndryshimi i strukturës së pushtetit.
Ndërkohë, situata po shoqërohet me zhvillime në planin ndërkombëtar. Në deklarata publike, janë përmendur edhe qëndrime nga Shtetet e Bashkuara, ndërsa nga Teherani është përsëritur se vendi nuk kërkon përplasje, por se është i gatshëm të përgjigjet nëse sulmohet. Në këtë klimë, e ardhmja mbetet e paqartë: protestat po vazhdojnë, represioni raportohet se po rritet, dhe izolimi informativ e bën edhe më të vështirë verifikimin e plotë të asaj që po ndodh në terren.
