Chiara Ferragni thotë se më në fund i ka ardhur fundi një kapitulli që e përshkruan si “makth”. Në një rrëfim për Corriere, sipërmarrësja italiane tregon momentin kur e kuptoi se procedimi për çështjen e njohur si “Pandoro Gate” po mbyllej: sapo në sallë u përmend neni 531 i Kodit të Procedurës Penale, që parashikon shuarjen e veprës penale, ajo e kuptoi menjëherë se ishte pika e kthesës.

E përshkruan si një skenë filmike. U përqafua me avokatin e saj, Giuseppe Iannaccone, dhe shpërtheu në lot. Ishte ajo e qarë që vjen kur trupi e lëshon më në fund tensionin e mbajtur gjatë, pas një periudhe ku, siç thotë ajo, “gjithçka që mund të shkonte keq, shkoi keq”.

Sipas rrëfimit, akuzat për mashtrim në formën e tij jo të rënduar ndiqen vetëm me kallëzim dhe, pasi u kryen dëmshpërblimet, kallëzimet janë tërhequr. Për Ferragnin, ky përfundim është “fundi i një makthi” dhe, megjithëse e pranon sa e lodhshme ka qenë kjo histori, thotë se nuk e ka humbur kurrë plotësisht besimin se do të vinte një mbyllje e drejtë. Në logjikën e saj, nuk kishte elementë që të mbështesnin idenë e “trukut” apo “tradhëtisë” ndaj publikut, ndaj ajo e priste që gjërat të qartësoheshin.

Ajo e vendos gjithçka edhe në kontekstin e atyre viteve, kur thotë se ishin në kulmin e suksesit me projekte të mëdha, evente, fushata ndërkombëtare dhe nisma bamirësie. Pyetja që ngre është e thjeshtë: pse do të rrezikonin gjithçka për një operacion bamirësie nga i cili, sipas saj, nuk do të fitonin asnjë euro më shumë. Ferragni shprehet se e kishte parë vetëm si një gjë pozitive, ideja për të dhuruar një pajisje për një spital.

Megjithatë, sot pranon se ka qenë naive. Sipas saj, mund të jenë bërë gabime, por me mirëbesim, dhe pikërisht aty qëndroi edhe problemi: moskuptimi i rreziqeve që mund të sjellë edhe një çështje e tillë, nëse nuk menaxhohet si duhet, sidomos në komunikim.

Rasti pati jehonë të jashtëzakonshme, edhe sepse ajo është një figurë me ekspozim të madh publik. Ferragni e pranon se fama i ka dhënë shumë avantazhe, por në këtë periudhë i solli pothuajse vetëm disavantazhe. Kjo është edhe arsyeja pse zgjodhi heshtjen publike, nga frika se çdo fjalë mund të përdorej kundër saj. E quan një nga periudhat më të vështira të jetës, por thotë se e ka përballuar “kokën lart”, sepse ndihej e bindur për pafajësinë e saj.

Në këtë rrugë, ajo thotë se ka provuar edhe zhgënjim, edhe izolim. Sipas saj, kur je në fitore shumë njerëz afrohen, por kur ke nevojë, një pjesë zhduken. Dhe ndër më të rëndat, për Ferragnin, ka qenë mënyra si u etiketua publikisht: nga “sipërfaqësore” deri te akuzat më të rënda morale. Ajo këmbëngul se bëhej fjalë për një gabim komunikimi ndaj konsumatorit, jo për atë portret që iu ndërtua në publik.

Megjithatë, thotë se ka pasur edhe shumë njerëz që i kanë dhënë energji dhe i kanë kërkuar të mos dorëzohej. Dhe përgjigjja e saj, sipas rrëfimit, ka qenë gjithmonë e njëjtë: nuk do të dorëzohem kurrë.

Në të njëjtën periudhë, ajo përmend edhe fundin e martesës me Fedez-in, duke e përshkruar si një ndarje publike pikërisht në momentin kur ajo kishte më shumë nevojë. Thotë se është ndjerë e braktisur dhe se ka vuajtur shumë. Në anën e saj, sipas Ferragnit, kanë mbetur pak njerëz: familja, miqtë më të afërt, ekipi ligjor dhe ata që i përsërisnin se e vërteta do të dilte.

Sot, ajo thotë se është një grua tjetër. Në të shkuarën, vlera dukej se ishte të ishe gjithmonë në majë, me projekte që duartrokiten dhe sukses që të vërteton para të tjerëve. Ndërsa këto dy vitet e fundit, sipas saj, kanë qenë një punë e thellë me veten. Figura e “perfektes” me atë aureolë që, siç thotë, nuk e ka kërkuar, por në njëfarë mënyre e ka ushqyer, nuk ekziston më. Tani synon të jetë më e vetëdijshme, më e kujdesshme dhe më e vërtetë.

Dhe tani që kapitulli gjyqësor është mbyllur, Ferragni thotë se do ta festojë thjesht, në shtëpi, me miqtë, pa zhurmë. Një festë e vogël si një shenjë e qartë: tani, më në fund, po kthehet të jetojë sërish.