
Michelle Obama ka vendosur të flasë pa filtra për një temë që shpesh idealizohet nga publiku: martesa. Në një intervistë të sinqertë, ajo pranoi se raporti me Barack Obamën nuk është një “përrallë” që ecën vetë, por një lidhje që kërkon përkushtim, komunikim dhe punë të vazhdueshme.
Ajo tregoi se gjatë viteve, çifti ka ndjekur edhe terapi në çift dhe e konsideron terapinë si një mjet të shëndetshëm për të kuptuar më mirë njëri-tjetrin. Sipas Michelle, nuk ka arsye që njerëzit të tremben nga terapia, sepse jeta dhe marrëdhëniet janë procese në zhvillim: rritemi, ndryshojmë dhe përmirësohemi.
Në thelb të mesazhit të saj ishte një ide e qartë: në martesë nuk mund ta “rregullosh” tjetrin sipas dëshirës. Michelle tha se me kohën ka mësuar se nuk ka kontroll mbi Barackun, ashtu siç ai nuk ka kontroll mbi të. Prandaj, sipas saj, secili duhet të bëjë “punën e vet” të punojë me veten, me reagimet, me plagët, me pritshmëritë dhe pastaj të takohen si dy njerëz më të plotë, jo si dy persona që përpiqen të ndryshojnë njëri-tjetrin.
Ajo e zgjeroi këtë edhe përtej martesës, duke i nxitur njerëzit të mos e ndërtojnë vetëvlerësimin mbi mendimin e të tjerëve. Mesazhi i saj ishte praktik: puno për shëndetin tënd, për forcën e brendshme, për vetëbesimin; ndërto marrëdhënie të shëndetshme dhe miqësi reale. Sepse, siç e theksoi, nuk mund të kontrollosh kush do të të dojë, kush do të të vlerësojë, kush do të të japë një mundësi apo kush do të të shohë ashtu si do të doje ti secili ka betejat dhe filtrat e vet.
Michelle dhe Barack janë njohur në fund të viteve ’80, në një zyrë avokatie, ku ajo fillimisht ishte mentore e tij. Më pas lidhja u kthye në histori dashurie dhe ata u martuan në vitin 1992. Sot ndajnë 33 vite martesë dhe kanë dy vajza, Malia dhe Sasha.
Në fund, rrëfimi i Michelle Obama-s vjen si një kundërpeshë ndaj ideve të bukura, por shpesh të rreme, që shiten për martesën: se “kur është e duhura, është e lehtë”. Ajo e thotë ndryshe: është e bukur, por është punë. Dhe pikërisht aty qëndron serioziteti i një lidhjeje që zgjat.
