Schloss Neuschwanstein nuk është një kështjellë e zakonshme mesjetare. Ajo është një skenë e ndërtuar për fantazinë, muzikën dhe botën e brendshme të Mbretit Ludwig II të Bavarisë. Çdo hap që hedh brenda saj të jep ndjesinë se po hyn në një përrallë.
Një nga ambientet më mbresëlënëse është “Salla e Fronit”, e frymëzuar nga arkitektura bizantine. Dyshemeja me mozaikë shumëngjyrësh përfaqëson botën dhe krijesat mitike, ndërsa kolonat dhe detajet në ar i japin hapësirës një ndjesi solemne, pothuajse hyjnore. Froni, në fakt, nuk u vendos kurrë, duke e kthyer sallën në një simbol të një pushteti të imagjinuar, jo të ushtruar.
“Salla e Këngëtarëve” është një homazh ndaj operave të Richard Wagner-it dhe legjendave gjermane. Muret janë të mbuluara me piktura që tregojnë histori kalorësish, dashurie dhe heroizmi. Ambientet personale të mbretit, si dhoma e gjumit që është e punuar me dru të gdhendur e motive gotike, apo muret e pikturuara me skena romantike dhe mitologjike, zbulojnë një botë intime dhe teatrale, si edhe reflektojnë izolimin dhe imagjinatën e mbretit.
Brenda kështjellës, asnjë mur nuk është bosh. Çdo sipërfaqe rrëfen histori nga mitologjia gjermane, opera dhe legjenda mesjetare. Ngjyrat dhe figurat krijojnë një rrëfim vizual të vazhdueshëm, ku realiteti dhe fantazia bashkëjetojnë pa kufij.
Neuschwanstein u ndërtua si një ëndërr personale, jo si fortesë. Brendësia e saj nuk flet për luftë apo strategji, por për art, muzikë dhe arratisje nga bota reale, sepse çdo dhomë e kështjellës është një fragment ëndrre.
