Sipas recensentes Joy Press, filmi “Melania” dokumentari mbi Melania Trump i realizuar nga Brett Ratner përpiqet të shitet si një vepër serioze, por në praktikë funksionon si një “mockumentary”, pra si një dokumentar i rremë që duket pa dashje si parodi. Autorja shkruan se, nëse dikush do të xhironte një film për të tallur First Lady-n aktuale, do ta kishte të vështirë të gjente një mënyrë më “të saktë” sesa kjo që ofron vetë filmi.
Filmi (gati dy orë) udhëhiqet pothuajse i tëri nga zëri “off” i Melanias, e cila tregon me tone solemne 20 ditët para betimit të dytë të bashkëshortit të saj, Donald Trump. Por “momentet kyçe” që sjell kamera, sipas Press, janë detaje të vogla e të përsëritura: zgjedhja e pëlhurës për pallton, kontrolli i gjatësisë së fustanit, aprovimi i një projekti për një darkë, pastaj katalogë e zgjidhje arredimi për dhomën e gjumit të Barron Trump. Një batutë e autores thekson se filmi as nuk e “shpërblen” kureshtjen e publikut: nuk mësojmë kurrë cilën komodinë zgjedh ajo.
Në film, Melania kthehet vazhdimisht te një fjali që e përdor si refren: “Vizioni im kreativ është gjithmonë i qartë.” Për recensenten, kjo e bën edhe më të dukshme kontrastin mes pretendimit “artistik” dhe përmbajtjes që mbetet në sipërfaqe.
Press e quan filmin një operacion propagandistik, por shton se Brett Ratner nuk ka as gjuhën vizuale e as montazhin “hipnotik” që do ta bënte propagandën bindëse, siç do ta kishte (në një tjetër epokë) Leni Riefenstahl. Në vend të një strukture të fuqishme narrative, filmi rreshton pa fund pamje të luksit të “estetikës trumpiane”: nga Trump Tower te avionët privatë, kortezhet me makina, darkat gala deri te White House.
Hapja e dokumentarit është një panoramë e Mar-a-Lago në “shkëlqimin e artë”, shoqëruar me Gimme Shelter nga The Rolling Stones — një zgjedhje që Press e lexon me ironi, sepse kënga nis me vargje apokaliptike për dhunën (të lidhura me zërin e Mick Jagger), ndërsa filmi vazhdon me shkëlqim, jo me reflektim.
Recensentja kujton se para se të “mbyllej” praktikisht nga Hollywood për shkak të akuzave për agresion seksual (të cilat ai i ka mohuar), Ratner njihej kryesisht nga filmat Rush Hour. Prandaj ajo priste të paktën ritëm e tension tregimtar por përfundimi i saj është i kundërt: filmi është aq i sheshtë sa e krahason me “vështrimin e bojës së artë teksa thahet”.
Press vëren se është e vështirë të kuptosh nëse Melania e gjen gjithçka po aq të mërzitshme sa e gjeti ajo si shikuese: pjesën më të madhe të kohës, Melania mbetet e paqasshme, me një shprehje të ngrirë dhe të kontrolluar. Dy herët kur duket se “ndizet” vërtet janë, sipas autores, kur e bindin të këndojë pak nga Billie Jean e Michael Jackson dhe kur vallëzon me YMCA të Village People gjatë një eventi të lidhur me betimin.
Filmi prek edhe një notë personale: Melania flet me trishtim për vdekjen e nënës dhe shfaqet duke ndezur qirinj në St. Patrick's Cathedral. Megjithatë, Press thotë se jashtë këtyre çasteve nuk shihet ndonjë ndryshim i vërtetë emocional apo i qëndrimit.
Sipas Press, filmi humbet një mundësi të artë: ajo skenë e pikëllimit do të mund të ishte hyrje për të treguar të kaluarën e Melanias fëmijërinë në Slovenia, karrierën e modelingut, një kornizë që ta ndihmonte shikuesin të kuptonte transformimin e saj në bashkëshorte të Trump. Por dokumentari, thotë ajo, ngelet i ngjitur te “minutat” e marshimit drejt mandatit të dytë.
Një mungesë e theksuar për recensenten është se ngjarja e January 6 United States Capitol attack nuk përmendet fare. Në vend të saj, kamera rrëshqet mbi pamjet e United States Capitol që përgatitet për betim, i reduktuar në simbol të pushtetit triumfues.
Në disa fragmente “prapaskene”, Press gjen një lloj kurioziteti: ajo përshkruan një moment ku shefi i kabinetit të Melanias refuzon, me kënaqësi të fshehur, një kërkesë informacioni mbi marrëveshjen e madhe me Amazon për vetë dokumentarin kërkesë që, sipas shkrimit, vjen nga Matt Belloni i Puck.
Në një darkë të betimit, kamera ndalet te disa figura të njohura: Elon Musk, Mark Zuckerberg, Brett Kavanaugh dhe Jeff Bezos ndërsa Melania shpjegon se donatorët e kanë bërë të mundur mandatin e dytë.
Sipas Press, gati gjithçka që thotë Melania është klishe: fraza standarde për mbrojtjen e Kushtetutës, “respektin për të tjerët” dhe idenë se pavarësisht prejardhjes, “na bashkon e njëjta njerëzi”. Por autorja e quan këtë veçanërisht të çuditshme në dritën e realitetit të atyre ditëve: ajo tregon se në lagjen e Northeast Los Angeles ku e pa filmin, ICE po arrestonte aktivisht punëtorë si kopshtarë dhe shitës ambulantë.
Ajo vëren se salla ku e pa filmin (kryesisht gra të moshës së mesme e të moshuara) dukej sikur nuk e “ndjente” këtë kontrast: disa qeshën kur shfaqet skena ku mobiljet e Joe Biden largohen nga Shtëpia e Bardhë, ndërsa një tjetër reagoi me “oh” ndaj zgjedhjeve të stilit të First Lady-t.
Në përfundim, Press thotë se, me ndihmën e Ratner, Melania ndërtohet si “mbretëreshë enigmatike” e një dinastie që synon të zgjasë, me Shtëpinë e Bardhë të shndërruar në një lloj Palace of Versailles. Por kjo fantazi, sipas saj, shpërbëhet sapo del nga kinemaja ku përballet me një turmë protestuesish kundër ICE.
