Prej vitesh ai ka qenë gjithçka dhe e kundërta e gjithçkaje: zhigolo, hero aksioni, yuppie, kalorës shekspirian, polic, Buddha i ri, madje edhe viktimë e Draculas. Role që shpesh e kanë shpërblyer më shumë në planin personal sesa në atë ekonomik. Pesë vjet pas Speed, Reeves u rikthye në qendër të vëmendjes falë The Matrix, filmi i Lana Wachowski dhe Lilly Wachowski që përzien spektaklin kinematografik me reflektimin filozofik dhe e riktheu atë në krye të box office-it, në rolin, edhe një herë, të një shpëtimtari.

I njohur për rezervën e tij ndaj jetës private, Reeves bëri një përjashtim, duke lejuar një vështrim “brenda matriksës” së personalitetit të tij: foli për të ardhmen, famën dhe arsyen pse, edhe sot, dikush vazhdon të dyshojë në talentin e tij.

Në setin e The Matrix: “Duartrokisnim në fund të çdo skene, ishte si një shkarkesë adrenaline”
Sipas Lana Wachowski dhe Lilly Wachowski, ju jeni i vetmi që e di vërtet për çfarë flet The Matrix.
Kështu u thonë të gjithëve, që t’ua heqin vetes barrën e përgjegjësisë.

Askush s’guxon ta shpjegojë vërtet historinë e filmit?
Me një fjalë: e pamundur. Është një zinxhir elementësh. Dashuri. Evolucion. Besim. Animacion japonez. Frank Miller. Mitologji klasike. Pyetje. Përgjigje. Autoritet. Sisteme. Rregull.

Po mavijosjet?
Preferoj të mos mendoj për to. Është e pamohueshme që The Matrix është një spektakël vizual i jashtëzakonshëm, por ajo që dua vërtet është fakti që është i mbushur me kuptime. Nuk është një pamje boshe.

Megjithatë, lëndimet s’kanë munguar.
Hugo Weaving u lëndua në ijë, Carrie-Anne Moss në ijë dhe në kyçin e këmbës, Laurence Fishburne u godit në kokë…

Dhe ju?
Nja dy herë mezi ecja. Në disa skena duhej të mbaja mbi vete rreth 25 kilogramë armë dhe të qëndroja pa lëvizur për orë të tëra, duke pritur efektet speciale. Kur mbaronim, këmbët nuk përgjigjeshin më. Pastaj ishte kung fu-ja: muaj stërvitje për një të vetme xhirim. Lana Wachowski thoshte se ishte si Olimpiada: stërvitesh për vite dhe pastaj ke vetëm një mundësi.

I shihnit skenat e të tjerëve?
Po, dhe duartrokisnim. Sirena, tela, zhurma të çuditshme, gjashtë njerëz që mbanin një aktor të varur për një kërcim 360 gradë, katër kamera të drejtuara mbi të. Si të mos duartrokasësh?

U ndjetë si Peter Pan?
Në skenën ku hidhem nga helikopteri drejt Laurence-it madje kam bërtitur “Mund të fluturoj!”. Ishte si të kthehesha të luaja.

Për famën: “Karriera e një aktori është karriera e një të papuni”
E mbani mend kur u ndjetë yll për herë të parë?
Në moshën 17 ose 18 vjeç, kur më morën për një shfaqje teatri në Toronto.

Që atëherë, çfarë ka ndryshuar?
Nuk jam kaq i famshëm. Mund të lëviz pa problem në Los Angeles dhe New York City. Speed pati sukses, por është thjesht një film. Kjo industri vrapon shumë shpejt.

Ka nga ata që e quajnë The Matrix një rilindje.
Si aktor, mund të shpresoj vetëm të bëj mirë punën time. Karriera e një aktori është ajo e një të papuni: çdo herë pyes veten nëse do të punoj prapë.

Një vizion pesimist?
Është realist. Mbaron një film dhe, para se të fiken dritat, e pyet veten çfarë do të ndodhë më pas.

Keni pasur dyshime kur refuzuat Speed 2: Cruise Control?
Jo, ishte një zgjedhje zemre.

Po sikur të vinte The Matrix Reloaded?
Nëse do të ishte po aq inteligjent sa i pari dhe me të njëjtët njerëz, do të thosha po. Por duhet edhe të rikarikohesh, të jetosh, të kthehesh në botën reale. Për mua kjo do të thotë të luaj me bandën time.

Për muzikën: “Njerëzit gjithmonë bëjnë shaka me pasionin tim”
S’keni menduar të ndërhyni në kolonën zanore?
Unë jam aktor. Nganjëherë ta hapin një derë, por është si të hedhësh zaret.

Të drejtoni një film?
Ndoshta teatër, një ditë. Por jo tani.

Aktor apo muzikant?
S’kam pse të zgjedh. Nuk do të ndalem kurrë së aktruari, por më pëlqen të luaj muzikë. Me bandën time ndihem mes miqsh.

Jeta private dhe e ardhmja
Një shtëpi fikse?
Jetoj pak kudo.

Familje?
Nuk është momenti. Jetojmë më gjatë dhe të gjithë kanë frikë nga mijëvjeçari i ri. Ndoshta kjo dëshirë lind nga frika e zhdukjes.

Për talentin e tij: “Jam shënjestra e preferuar e kritikës”
Hollywood dhe studiot e mëdha?
Të lejojnë të tregosh histori ambicioze, plot emocione.

Efektet speciale kundrejt teatrit?
Është gjithmonë aktrim. Je i varur në tela, nuk ndjen asgjë, por duhet të përcjellësh emocione. Është një sfidë tjetër.

Pse kaq shumë kritika?
Ftohtësia ime e dukshme ngatërrohet me aktrim të keq. Bill & Ted dhe Dracula s’më kanë ndihmuar.

Teknologjia dhe inteligjenca artificiale pas Johnny Mnemonic?
Kur lexova skenarin e The Matrix e kuptova menjëherë që ishte diçka tjetër. Më magjeps marrëdhënia mes njeriut dhe asaj që ai krijon.

Carrie-Anne Moss?
Jemi vetëm miq.

Nëse do të mund të lidhje një libër direkt me trurin?
Kama Sutra.

Për të mësuar ende?
Ka gjithmonë diçka për të mësuar.