Para se të bëhej një nga emrat më me ndikim të kinemasë moderne, Quentin Tarantino jetonte një realitet shumë më të zakonshëm, por që sot tingëllon si prelud i një miti. Ai punonte në një videoklub në Manhattan Beach pranë Los Angeles, mes rafteve plot kaseta VHS, ku ditët kalonin duke folur për filma, duke analizuar skena dhe duke mbledhur pa e kuptuar një bibliotekë të gjallë referencash që më pas do t’i shndërronte në gjuhën e tij filmike.
Në atë periudhë, ai ndante të njëjtin hapësirë dhe të njëjtin obsesion me kinemanë me Roger Avary, i cili më vonë do të bëhej bashkëskenarist i Pulp Fiction. Ishte një miqësi pune që nuk u ndërtua mbi ambicie të mëdha, por mbi një pasion të përbashkët dhe një uri të sinqertë për të kuptuar se si funksionon tregimi në ekran. Ai videoklub, në njëfarë mënyre, u kthye në universitetin e tyre të padeklaruar.
Tarantino e kthen shpesh vështrimin pas dhe e pranon se rruga nuk ishte romantike, as e lehtë. Në një bisedë të fundit në podcastin The Joe Rogan Experience, ai flet për vitet para suksesit si për një periudhë ku shpesh e ndiente veten të shpërndarë, jo vetëm në punë, por edhe në jetë personale. Ai thotë se kishte ndjesinë sikur po e shpërdoronte kohën duke dalë me shumë njerëz, ndërsa netëve i mbante sytë hapur duke menduar gjatë për çdo gabim që besonte se po bënte.
Ajo që e bën këtë rrëfim të godasë nuk është thjesht detaji biografik, por mënyra si e përshkruan kthesën. Jo si një moment magjik ku “gjithçka u rregullua”, por si një krizë që e detyroi të ndalonte dhe të shihte qartë: nëse do të vazhdonte ta jetonte jetën në shpërqendrim, do t’i ikte edhe vetja, edhe ëndrra. Dhe pikërisht aty, mes lodhjes, dyshimit dhe një vetëkritike që të vret gjumin, fillon të marrë formë ajo disiplinë që e shndërroi në autor.
Më pas erdhën filmat që e ngulitën në histori, Reservoir Dogs, Pulp Fiction, Kill Bill: Volume 1, por rrënja e asaj që sot quajmë “Tarantino” mbetet diku më herët: në një videoklub, në një miqësi krijuese dhe në një net pa gjumë ku njeriu e kupton se talenti pa drejtim është vetëm zhurmë. Ndërsa Roger Avary do të vazhdonte rrugën e tij si autor me filma si Killing Zoe me Julie Delpy dhe The Rules of Attraction, Tarantino do ta kthente gjithë atë grumbullim referencash, nervash dhe gabimesh, në stil, në ritëm dhe në një mënyrë të rrallë të të treguarit.
