Bad Bunny është sot një nga emrat më të mëdhenj të muzikës globale, i freskët nga jehona e çmimeve dhe rekordet e veta, por një detaj i Super Bowl LX i habit shumë njerëz: performanca e tij në pushimin e ndeshjes nuk i solli pagesë në kuptimin klasik të fjalës.
Arsyeja është më pak “skandal” dhe më shumë rregull. Artistët që dalin në atë skenë zakonisht nuk paguhen nga NFL me honorare marramendëse. Ajo që marrin është një tarifë e vogël formale, e lidhur me kuotën sindikale, ndërsa pesha reale e marrëveshjes nuk është çeku, por audienca. Për ta thënë thjesht, kjo skenë është një vitrinë që nuk e blen dot askush me para, sepse e sheh një botë e tërë në të njëjtën minutë.
Performanca e këtij viti u mbajt në Levi's Stadium në Santa Clara dhe prodhimi i spektaklit nuk është i lirë, përkundrazi është një makineri me shifra marramendëse. Kostot e skenës, teknologjisë, udhëtimeve dhe gjithë logjistikës zakonisht mbulohen nga organizatorët dhe sponsorët kryesorë të pushimit të ndeshjes, këtë vit me Apple Music në qendër. Kjo e bën shfaqjen “falas” për artistin në kuptimin që nuk paguan për bazën e prodhimit, por në disa raste, kur një artist do ta çojë idenë deri në ekstrem, mund të investojë edhe nga xhepi i vet për ta bërë vizionin më të madh se kufijtë standardë. The Weeknd është përmendur shpesh si shembull i një rasti të tillë, ku ambicia për spektaklin e tejkaloi buxhetin bazë.
Atëherë pse e pranojnë artistët, kur pagesa nuk është motivi? Sepse Super Bowl LX është një nga momentet më të mëdha të marketingut në industrinë e muzikës. Pas një shfaqjeje të tillë, zakonisht rriten dëgjimet në streaming, shitjet e albumit, kërkesat për koncerte dhe ndjekësit në rrjete sociale. Është si një reklamë globale, vetëm se në vend të produktit, je vetë ti, muzika jote dhe identiteti yt artistik.
Në këtë logjikë, Bad Bunny e lexoi performancën si mundësi për të forcuar historinë që po tregon aktualisht me muzikën e tij. Ai e ka thënë qartë se projekti i tij DeBÍ TiRAR MáS FOToS është më personal dhe më i veçantë, sepse lidhet me rrënjët, me njerëzit e tij, me kulturën dhe me historinë që e ka sjellë deri këtu. Në thelb, ai nuk e pa skenën si “një koncert tjetër”, por si një mënyrë për ta çuar atë ndjesi, atë krenari dhe atë dashuri për Latin America në një nga tribunat më të mëdha të planetit.
Dhe këtu është thelbi i gjithë historisë: performanca mund të mos paguhet me honorar, por shpërblehet me ndikim. Në një botë ku vëmendja është valuta më e shtrenjtë, një natë e tillë mund të vlejë më shumë se çdo kontratë, sepse të vendos përballë një audience kolosale dhe ta kthen muzikën në ngjarje. Për një artist të këtij niveli, kjo është arsyeja pse “falas” në letër, shpesh është fitim në realitet.
