Ka diçka të pazakontë, pothuajse kinematografike, në idenë e një njeriu që nuk u largua kurrë nga një hotel. Jo për një fundjavë, jo për një sezon, por për dekada të tëra. Një jetë mes korridoreve të qeta, dhomave me perde të rënda, shërbimit të përhershëm dhe një rutine që nuk ndryshon kurrë.
Në rrjet qarkullon prej vitesh një histori e veçantë: një burrë i quajtur Jean Le Bon, i cili thuhet se ka jetuar në një hotel luksoz në Paris për plot 67 vite. Një qëndrim që do të ishte ndër më të gjatët e imagjinueshëm në historinë e hotelerisë.
Edhe pse kjo histori nuk është e konfirmuar zyrtarisht nga rekordet botërore, ajo vazhdon të magjepsë njerëzit, sepse prek një fantazi të fshehtë moderne: të jetosh në një hotel përgjithmonë. Për disa, hoteli nuk është thjesht një vend kalimtar, por një hapësirë ku gjithçka është e kuruar, ku detajet kujdesen për ty dhe ku jeta bëhet më e lehtë.
Nuk ka fatura për t’u paguar çdo muaj, nuk ka shtëpi për t’u mirëmbajtur, nuk ka përgjegjësi të zakonshme të përditshmërisë. Vetëm një dhomë gjithmonë gati, një staf që të njeh me emër dhe një ndjesi se je gjithmonë “mysafir” në jetën tënde.
Në qytete si Parisi apo New York-u, nuk është e pazakontë që disa njerëz të pasur, artistë apo shkrimtarë të kenë kaluar vite të tëra në hotele ikonike. Hoteli bëhet strehë, frymëzim, luks dhe vetmi në të njëjtën kohë. Dhe ndoshta kjo është arsyeja pse histori si ajo e “67 viteve në një hotel” mbeten kaq tërheqëse: sepse nuk flasin vetëm për një rekord, por për një mënyrë tjetër jetese — një arratisje elegante nga realiteti.
