Tridhjetë këngë njëra pas tjetrës, pak pauza dhe një ortek baladash prekëse: nata e parë e Festivalit vë gjithçka te thjeshtësia dhe ritmi i shpejtë. Një Sanremo që heq zbukurimet dhe ecën me vrull, por e lë publikun pa frymë.
Lajmi i mirë është se nuk pamë asnjë nga ata monologët “intensë” të të ftuarve ata ku aktorja ose këngëtarja (zakonisht gjithmonë grua; burrat vijnë për të shpjeguar Kushtetutën) rrëfen një brishtësi personale. Por, për ta parafrazuar Fulminacci-n, “do kalojnë renditje e Sanremo” dhe ne gati nuk e kuptojmë fare në këtë Sanremo 2026.
Carlo Conti kishte paralajmëruar një Festival të përmbajtur, të fokusuar te këngët, me pak zbukurime, në frymën e Pippo Baudo-s. Dhe ashtu ndodhi: një natë e parë që rrëshqet shpejt, por në disa momente edhe tepër shpejt.
Tridhjetë këngë radhazi janë shumë, dhe t’i dëgjosh të gjitha me një frymë që në dëgjimin e parë duhet thënë është një ushtrim goxha “hardcore”. Sidomos kur momentet e argëtimit që shërbejnë si pauzë janë të pakta, Laura Pausini nuk këndon, dhe pak më shumë hapësirë për të që me të drejtë mbështetet te spontaniteti nuk do të bënte aspak keq.
Por ndjesia është se nuk ka kohë, sepse duhet vrapuar. Këtu hyn, këndon, del. Një gjë e mirë për ata që ankoheshin për zvarritjet dhe mërzinë e viteve të kaluara, por efekti është disi tronditës: të duhet përqendrim i madh për të kaluar nga dhimbja e ndjerë e Serena Brancale te gishti i drejtuar drejt fesë nga Sal Da Vinci. Dhe pas një ore të caktuar, refrenet fillojnë të shkrihen në një masë të vetme tingujsh.
Një masë e vetme tingujsh që, përveç disa përjashtimeve të gëzueshme kthehet në një varg të pafund baladash lot-nxjerrëse.
Në “buqetën muzikore” të Carlo Contit rikthehet kënga emocionale, e ndërtuar për t’u hapur në refren dhe për t’u mbyllur lart. Më “e lehtë” për t’u kuptuar, sepse emocioni është i dallueshëm dhe pathos-i vjen menjëherë.
Nuk ka kostume gold, nuk ka as “ciao ciao”-t me duar e gjithë pjesa tjetër, nuk ka shumë dritare nga bashkëkohorja. Sanremo dhe belcanto-ja ja ku jemi sërish. Me më pak shpërqendrime, por edhe me më pak larmi. Dhe me një nxitim të madh për ta mbyllur sa më shpejt.
