Ka dy mënyra për ta dashur këtë vend.
Njëra është të marrësh prej tij sa më shumë e sa më shpejt.
Tjetra është t’i kthesh diçka mbrapsht, qoftë edhe në heshtje.
“Pemët nuk japin Wi-Fi, por na dhurojnë jetë.”
Këtë fjali e thotë shpesh Ervin Skënderi, dhe në të vërtetë ajo e përmbledh më mirë se çdo statistikë misionin e tij të gjelbër. Jo si slogan, por si bindje. Jo si modë, por si zgjedhje.


Nga Gramshi, ku pas plagëve të zjarreve u mbollën mijëra fidanë, deri në Krastë të Elbasanit me 2500 të tjerë, angazhimi i tij nuk ka qenë thjesht një aktivitet ambiental. Ka qenë një ftesë e hapur për ndërgjegjësim. Një kujtesë e butë se natyra nuk është pronë për t’u shfrytëzuar, por amanet për t’u ruajtur.
Ka njerëz që zgjedhin të korrin pa pyetur nëse dikush ka mbjellë më parë.


Dhe ka të tjerë, si Ervini, që mbjellin pa pyetur nëse do të jenë vetë aty për të shijuar hijen.
Në një realitet ku shpesh mbizotëron nxitimi, mbjellja është akt durimi. Një fidan nuk rritet brenda natës. Ai kërkon tokë të mirë, ujë, kujdes dhe kohë. Pikërisht këtu qëndron mesazhi më i thellë: nuk mjafton ta vendosësh në tokë, duhet të rikthehesh. Ta ujisësh. Ta mbrosh. Ta ndjekësh rritjen e tij.
Ashtu si me brezat.


Sepse edukimi ambiental nuk bëhet me postime, por me shembuj. Kur të rinjtë shohin një figurë që zbret nga fjala në veprim, diçka ndryshon. Kur komuniteti bashkohet për të mbjellë, krijohet një ndjenjë përkatësie që shkon përtej aktivitetit të një dite.
Nuk është çështje politike.
Është çështje fryme.
E ajrit që marrim.
E tokës që shkelim.
E trashëgimisë që u lëmë fëmijëve.


Fatmirësisht, në këtë vend ka ende njerëz që zgjedhin të mbjellin. Që besojnë se ndryshimi nis nga një fidan. Që e dinë se një pyll i ardhshëm fillon me një dorë të vetme që hap tokën.
Dhe ndoshta një ditë, kur këto pemë të jenë rritur e të kenë marrë formë, dikush do të ecë nën hijen e tyre pa e ditur se kush i mbolli. Por hija do të jetë aty. Ajri do të jetë më i pastër. Heshtja do të jetë më e gjelbër.
Sepse disa njerëz nuk kërkojnë të lënë gjurmë në beton.
Ata zgjedhin t’i lënë në tokë.
Dhe sot, mes atyre që zgjedhin të mbjellin, është edhe Ervin Skënderi.