Pas natës së parë, që vrapoi aq shpejt sa na la pa frymë, shpresonim që nata e dytë të ishte më pak “me ritëm të çartur”. I drejtuam lutjet tona te Laura Pausini, te Lillo dhe te Pilar Fogliati. Dhe u dëgjuan. Prandaj edhe kjo listë e re e top-eve dhe flop-eve nis me ta sepse ata janë top dhe vazhdon me top. Flop-et, këtë herë, përfundojnë të gjitha në fund.
Top: Doli “Pau(sini)” e vërtetë
Ajo i bashkohet korit Anfas (Shoqata Kombëtare e familjeve dhe personave me aftësi të kufizuara intelektive dhe çrregullime të neurozhvillimit) dhe këndon Si può dare di più. Flet spanjisht. Është gati të ndërhyjë edhe për “festat bilaterale” që, sipas Elettra Lamborghini-t, e mbajnë zgjuar netëve sanremese. Përqafon Francesca Lollobrigida-n, mbretëreshën e pistës së gjatë, sapo kthyer me dy ari nga Milano Cortina. Interpreton, siç di vetëm ajo, 16 marzo me Achille Lauro. Vallëzon me Lillo dhe e jeton momentin me gjithë zemër. Ja pra Pau që njohim dhe që e prisnim.
Top: Lillo është “Brian & Garrison” (bashkë) i humorit
“Është më mirë të bësh shumë gjëra keq sesa një mirë”, i thotë Lillo (emri artistik i Pasquale Petrolo-s) Carlo Contit në fillim të mbrëmjes. Te ai nuk vlen, sepse në skenën e Aristonit bën shumë gjëra dhe i bën të gjitha mirë.
Top: Fjalët e Achille Lauro për të kujtuar viktimat e Crans-Montana
“Muzika ka detyrën të na lëvizë, të na bëjë të ëndërrojmë, të reflektojmë, por edhe të na mbështesë e të na ngushëllojë. Ndonjëherë prek aq thellë sa shkon përtej fjalëve, bëhet një mike e madhe dhe na bën të ndihemi më pak vetëm. Dhe nëse edhe vetëm për një çast e ka bërë këtë, atëherë ka përmbushur kuptimin e saj më të vërtetë. Me gjithë dashurinë e mundshme.”
Homazhi për viktimat e Crans-Montana është një Achille Lauro i ndjerë, që këndon Perdutamente i shoqëruar nga soprano Valentino Gargano dhe një kor prej 20 vetash. “Standing ovation”. Por edhe më të forta janë fjalët që ai thotë në fund të performancës dhe më pas i publikon në Instagram.
Top: Patty Pravo këndon vetë, Tommaso Paradiso emocionohet, Levante të bën të dridhesh, Fulminacci & Ditonellapiaga na janë ngulur në kokë
Po, e kuptuat: këta janë ndër të preferuarit të natës së dytë.
Top: Pilar Fogliati “e di çfarë po bën”
Zbret shkallët e Aristonit (që të trembin vetëm duke i parë) dhe menjëherë hyn në rolin e aristokrates romane Uvetta Budini Di Raso, një nga katër personazhet femërore që ajo interpreton në filmin Romantiche (2023), ku ka qenë edhe regjisore.
“Po ju këtë e bëni si punë? Domethënë, paguheni për ta bërë këtë?” i pyet Carlo Contin dhe Laura Pausinin. “Super fat kanë njerëzit që punojnë, se e dinë çfarë duhet të bëjnë.”
Kjo do të thotë ta nisësh mirë. Dhe kush e nis mirë, është gjysmë rruge.
Gjysmë top, gjysmë flop: Achille Lauro në version prezantues
Ladies and gentlemen, madames e monsieurs: një sqarim i domosdoshëm për ne, ai mund të bëjë gjithçka, jemi “bimbe të Achille Lauro” që nga dita e parë. Por mbrëmë ai “stil i bezdisur”, pak i ftohtë… nuk e dimë… nuk e kuptojmë… ndaj e lëmë pezull: na duhet kohë, e shtyjmë gjykimin.
Flop: "Një Nënë e Artë" është e Padurueshme
Oh jo, le të mos i drejtohemi kampiones olimpike Francesca Lollobrigida në atë mënyrë. Tingëllon paksa si: "Unë jam një grua, unë jam një e krishterë, unë jam një nënë."
Flop: Çmimet e karrierës
Sapo ka kaluar mesnata dhe papritur del Fausto Leali që këndon me shpirt Mi manchi (1988). Po pse të mos e fusnin më herët, që ta vlerësonin siç duhet? Në fund të fundit, flasim për një çmim karriere të merituar.
