5 këngët më të bukura të albumit të Harry Styles, “Kiss All The Time. Disco, Occasionally”

Harry Styles ka bërë një album disco. Jo si kostum nostalgjie, jo si shaka retro, jo si një flirt i rastësishëm me trendin. Një album disco i mirëfilltë, i ndërtuar me ritëm, precizion dhe një ide të qartë: të mos e ndërpresë asgjë vrullin. Dymbëdhjetë këngë të shkruara dhe prodhuara bashkë me Kid Harpoon, bashkëpunëtorin e tij të gjatë, ku mungojnë qëllimisht baladat “shkëputëse” që zakonisht e ndajnë albumin në dy gjendje. Këtu, rrjedha është një: elegante, fizike, e pastër në prodhim, por jo sterile. Përkundrazi, tingëllon e jetuar.

Në javët e fundit Styles u fotografua në Berlin me partneren e tij, aktoren Zoë Kravitz, dhe miq pranë Berghain, një emër që në Europë nuk lidhet me evente të kuruara për fotografë, por me kulturën reale të klubit, ku brenda nuk ka rëndësi kush je, por çfarë dëgjon. Pikërisht ajo atmosferë anonime dhe e zhytur vetëm te muzika duket se është zemra shpirtërore e “Kiss All The Time. Disco, Occasionally”, albumi i katërt solo i Styles.

Nëse epokat e mëparshme luanin me një romantizëm të butë me nuanca shtatëdhjetëshe, këtu gjithçka është më e mprehtë dhe më e rritur. Harry e kontrollon rrëfimin po aq saktë sa kontrollon edhe prodhimin. Vetë e përshkruan albumin si “përfaqësim tingullor i një faqeje të gjatë ditari”, që mbulon dy vitet pas përfundimit të Love on Tour: kohë e shënuar nga një pauzë e nevojshme dhe nga një vendim i vetëdijshëm për të ngadalësuar, pas ritmit të vrullshëm të të njëzetave.

Pas një turneu botëror 22 mujor dhe pas ditëlindjes së tridhjetë, Styles u zhduk për pak. Artikulli përmend një strehim jashtë Romës, pranë mikut të tij Alessandro Michele, një periudhë me vrapime nën diell, më shumë kohë me familjen dhe një gjest simbolik: fshirjen e Instagramit nga telefoni, pra dalje nga rrethi i pafund i reagimeve të famës. Dhe kjo, sipas ELLE, dëgjohet: albumi ka një lehtësi të re, si të ishte lindur më shumë nga liria dhe gëzimi sesa nga pritshmëritë.

Por magjia e vërtetë e këtij projekti lidhet me një obsesion tjetër që e ndjek prej vitesh: kureshtjen e pandalshme të publikut për jetën e tij private. Styles jep aq sa të ndezë interpretime, për rolin e tij si sex symbol, për marrëdhëniet, për “çelësat” e teksteve, por pa e kthyer kurrë albumin në rrëfim të hapur. Aty ku shumë yje pop e shndërrojnë katalogun e tyre në ditar publik, ai i lë faqet gjysmë të mbyllura.

Ky album vjen edhe në një moment kur vetë nata po ndryshon. Në një botë me lodhje kulturore dhe tensione globale, kultura e klubeve po kthehet sërish në qendër, si një nevojë për shkarkim dhe për bashkëjetesë. ELLE e lidh këtë me mënyrën si moda dhe qytetet po e rikthejnë “natën” si ide, ndërsa në Londër po hapen hapësira të reja për muzikë dhe vallëzim, dhe po ringjallen të vjetrat. Disco, në fund të fundit, ka qenë gjithmonë valvula e shkarkimit të popit. Nëse dikur Dua Lipa u bë kolonë zanore e njerëzve që kërcenin vetëm në kuzhinë, Styles, me këtë album, të kujton diçka tjetër: sa bukur është të dalësh nga shtëpia dhe ta kërkosh pistën përballë.

Pesë këngët që e përcaktojnë më mirë albumin
Kënga “Aperture”, e performuar live si debutim në BRIT Awards, ishte sinjali i parë i drejtimit të ri, por identiteti i albumit bëhet i qartë sidomos në këto pesë momente:

“American Girl” është pista ku albumi e tregon fytyrën pa filtra: bas elastik, puls i ngrohtë dhe tekst i mbushur me dëshirë, mjaftueshëm i hapur për ta ndezur menjëherë internetin me teori, por jo aq i drejtpërdrejtë sa ta mbyllë kuptimin në një emër.

“Pop” është deklaratë që, pavarësisht estetikës disco dhe ndjesisë klub, Styles di ende të shkruajë një refren që të ngjitet në mendje pa të kërkuar leje. Është kënga me potencialin më të madh për t’u bërë e kudondodhur, sepse është e thjeshtë, e madhe dhe e menjëhershme.

“Coming Up Roses” ul ritmin dhe hap hapësirë për zërin. Është balada e vetme e mirëfilltë e albumit dhe, sipas përshkrimit, mbështetet në një orkestracion kinematografik që nuk e mbulon kurrë emocioni. Styles nuk e tepron, por e lë të dalë një brishtësi e qetë, për gabime të vogla dhe rrëzime të përditshme.

“Ready, Steady, Go!” është energji e pastër piste, këngë që e ka të pamundur ta dëgjosh pa lëvizur. Ka edhe një detaj simpatik: Styles fut një shprehje në italisht, si shenjë e kohës së kaluar në Romë, dhe e kthen këngën në një premtim vere.

“Dance No More” vjen me funk disco të plotë, groove që të bën të ndihesh sikur e njeh turmën edhe kur nuk njeh askënd. Është një homazh për DJ, por edhe për “demokracinë” e pistës, ku statusi bie dhe mbetet vetëm ritmi.

Çfarë ka tjetër brenda albumit
Në pjesën tjetër, albumi lëviz mes ankthit modern dhe ëndrrës së arratisjes. Disa këngë mbajnë një tension nervoz, të tjera sjellin një atmosferë si verë europiane, me ndjesi të lehta romantike. Ka edhe momente ku marrëdhëniet trajtohen si negociatë, jo si fat, ndërsa nga fundi rikthehet edhe një prekje më akustike, para mbylljes finale.

“Kiss All The Time. Disco, Occasionally” nuk është një album që kërkon të duket “i thellë” me zë të lartë. Ai është një kthesë e menduar, një ndryshim ritmi që shkon nga popi i butë drejt një nate më të errët, më elegante dhe më trupore. Një album për të ikur, për të lëvizur, dhe për ta lënë veten të kuptojë më vonë çfarë ndjeu.