Në Rotten Tomatoes, filmi debutoi me vlerësimin më të lartë të karrierës së regjisorit, duke lënë pas “Oppenheimer” dhe “Kalorësin e Errët”. Por lind natyrshëm një pyetje: po duartrokasim vetë filmin apo faktin që është një nga kolosët e fundit kinematografikë që kanë mbetur?
A është “Odisea” e Christopher Nolan-it një film i realizuar me sukses? Duke gjykuar nga recensionet e para ndërkombëtare, përgjigjja është pothuajse unanime.
Në Rotten Tomatoes, faqja që mbledh vlerësimet e kritikëve, filmi debutoi me rezultatin më të lartë të të gjithë karrierës së regjisorit, duke lënë pas “Oppenheimer” dhe “Kalorësin e Errët”.
Kështu, të gjitha polemikat që e shoqëruan filmin përpara premierës, për kastin, për thekset amerikane, madje edhe për vetë të drejtën për të prekur një tekst të tillë, u zhdukën nën zhurmën e duartrokitjeve. Nolan i kishte cilësuar ato debate si të parëndësishme dhe, të paktën për momentin, duket se kishte të drejtë.
Harrojeni regjisorin enigmatik të “Tenet” apo “Inception”. Pas dy orësh e pesëdhjetë e tetë minutash, nga kinemaja del me ide të qarta dhe pa shumë pikëpyetje. Ky është një film i madh, vërtet epik, duke nisur nga kasti, por jo vetëm falë Matt Damon-it.
Më entuziasti ndër kritikë është Peter Bradshaw, emër historik i kritikës kinematografike në The Guardian, i cili i jep filmit pesë yje dhe flet për “ambicie elektrizuese, guxim, seriozitet, bujari dhe stil”.
Në The New York Times, kritikja e frikshme Manohla Dargis e përfshiu filmin te “Critic’s Pick”, përzgjedhja më e lartë e kritikës së gazetës, duke e quajtur “një riafirmim të fuqishëm të artit kinematografik”. Sipas saj, Nolan mbetet një nga të paktët regjisorë të aftë për ta ngushtuar hendekun mes kinemasë autoriale dhe filmave të mëdhenj komercialë.
David Ehrlich, në IndieWire, shkruan se poema homerike është kodi burimor i gjithë kinemasë së Nolan-it: rrëfimi nga i cili filmat e tij të mëparshëm duket sikur kanë lindur pa e ditur as vetë. Ai e cilëson interpretimin e Matt Damon-it si “një nga ato role që përcaktojnë një karrierë”.
Matt Zoller Seitz, në RogerEbert.com, e zhvendos vëmendjen diku tjetër. Sipas tij, “Odisea” është një film për historitë, për mënyrën se si na tregohen dhe për atë që ato mund të shkaktojnë brenda nesh.
Ndërsa David Sims, në The Atlantic, vë në dukje paradoksin e gjithë sipërmarrjes: pas një kolosi të xhiruar tërësisht në IMAX, që duhet parë në një ekran të madh sa një mal, fshihet “një vepër kërkuese dhe thellësisht personale”.
Pra, gjithçka është e përsosur? Jo tamam. Disa dyshime kanë filluar të shfaqen.
Guy Lodge, në Variety, e njeh madhështinë e spektaklit, por ndien se në qendër të filmit mungon diçka. Sipas tij, në këtë vepër “Homeri është pikërisht aty ku nuk është zemra”. Ai admiron skenat me Ciklopin dhe Kirkën, e quan Samantha Morton të paharrueshme, por e gjykon Robert Pattinson-in si një antagonist prej pantomime. Lodge vëren gjithashtu se emocioni më autentik i filmit i përket një personazhi dytësor: Eumeut të verbër, të interpretuar nga John Leguizamo.
David Rooney, në The Hollywood Reporter, e cilëson filmin “të pabarabartë” dhe larg kompaktësisë e thellësisë së mendimit që kishte “Oppenheimer”. Megjithatë, ai e shpëton tërësinë falë një kasti që e përshkruan si “verbuese për nga karizma”.
Matt Damon, sipas tij, arrin të prekë zona të errëta që nuk i kishte eksploruar më parë. Anne Hathaway e fsheh brishtësinë pas vetëkontrollit, ndërsa Robert Pattinson hidhet plotësisht në rolin e antagonistëve pikërisht ai Pattinson që për Lodge përbënte një nga dobësitë e filmit.
Në Le Monde, Jacques Mandelbaum shkon edhe më tej. Ai shkruan se filmi i Nolan-it e ka të vështirë të përballet me Homer-in dhe se pothuajse të gjithë personazhet duken vetëm të skicuar, që nga Hathaway te Tom Holland dhe Zendaya.
Kritika më e ashpër vjen nga Stephanie Zacharek, e cila në Time e quan filmin “një dështim që të turbullon shikimin”. Sipas saj, tre orët e filmit rrëshqasin tepër lehtë drejt përfundimeve të parashikueshme mbi luftën që çnjerëzon dhe qytetërimin në buzë të greminës, aq sa të lind dëshira të qëndrosh në shtëpi dhe të rilexosh Homer-in.
Duhet thënë se, të paktën deri tani, zëri i saj mbetet i izoluar.
Por kritika e Zacharek rikthen në qendër një pyetje që të gjitha recensionet entuziaste e lënë të hapur: po e festojmë filmin për atë që është në të vërtetë, apo për atë që përfaqëson në një verë kur kinemaja e përmasave të mëdha duket si një specie në zhdukje?
