Tifozëria në tribunat e stadiumeve spektakolare ishte ndër gjërat më të bukura të këtij Botërori. Shumë më pak emocionuese ishin ndërhyrjet e dukshme politike dhe zgjedhjet që e larguan futbollin nga tradita e tij. Nga Haaland te Bellingham, nga Kepi i Gjelbër te Curaçao, nga “vikingët” norvegjezë te lotët e Cristiano Ronaldos.
Ishte një kampionat nate dhe ndoshta pak më amerikan seç duhej.
Të ndiqje të gjitha ndeshjet ishte thuajse e pamundur, për shkak të orareve aspak të favorshme dhe numrit të madh të takimeve: 48 skuadra për gjithsej 103 ndeshje.
Po aq e pamundur ishte të mos vije re gjithçka që solli një ngjarje e tillë. Ja çfarë na pëlqeu dhe çfarë do të kishim preferuar të mos e shihnim në Botërorin e fituar nga Spanja.
Tifozët dhe stadiumet
Për këtë, përgjigjja është një “po” e fortë.
Ishte e pamundur të mos admiroje disa prej tifozërive: norvegjezët me Viking Row, anglezët mes këngëve të Beatles dhe Oasis, tifozi i Kongos që rrinte i palëvizur si një statujë, gëzimi i Kepit të Gjelbër dhe ai i Curaçaos, i ndarë edhe me mbretin e Holandës.
Tifozët janë shpirti i Kupës së Botës, qofshin njerëz të zakonshëm apo personazhe të famshme.
Javier Bardem nuk humbi asnjë ndeshje të Spanjës. Mick Jagger u pa shpesh në tribuna, ashtu si Brad Pitt, Matt Damon dhe shumë të tjerë.
Ata i ndoqën ndeshjet në stadiume që ishte e vështirë të mos i vlerësoje, mes Shteteve të Bashkuara, Meksikës dhe Kanadasë. Impiante kryesisht shumë moderne, por me çmime biletash që shpesh ishin të paarritshme për publikun e zakonshëm.
Politikë e mallkuar
Duke pranuar se sporti dhe politika kanë ecur gjithmonë krah për krah, askujt nuk i pëlqeu ndërhyrja e Donald Trump në favor të Shteteve të Bashkuara, me pezullimin e skualifikimit të Balogun-it.
Megjithatë, amerikanët u eliminuan nga Belgjika, e cila luajti me fanellën e frymëzuar nga Magritte, sikur piktori të ishte shpëtimtari i topit.
Por politika u fut edhe në shumë situata të tjera.
Irani nuk gjeti aspak mikpritje në Shtetet e Bashkuara. Pritja për vizat ishte shumë e gjatë dhe grumbullimi i skuadrës u zhvendos në Meksikë.
Kapiteni Mehdi Taremi deklaroi:
“FIFA tha se do ta zgjidhte gjithçka në mënyrën më të mirë, por nuk bëri asgjë. Ishte një Botëror katastrofik.”
Joan Capdevila, kampion bote me Spanjën në vitin 2010, u mbajt për një kohë të gjatë në kontrolle për shkak të një ndeshjeje që kishte luajtur në Iran në vitin 2016.
Sulmuesi irakian Aymen Hussein iu nënshtrua shtatë orëve kontrollesh.
Omar Abdulkadir Artan, arbitër somalez 34-vjeçar, u kthye mbrapsht në kufi. Arsyeja ishte dyshimi për lidhje me veprimtari terroriste, por në të vërtetë bëhej fjalë për një rast ngatërrimi identiteti.
Dhe lista mund të vazhdonte. Ky ishte gjithçka tjetër, por jo një Botëror i qetë.
Shumë skuadra, por çfarë niveli arbitrazhi?
Dyzet e tetë skuadra janë shumë. Ideja që numri të shkojë në 64 duket edhe më rraskapitëse.
Në fund, në fazat vendimtare arritën katër skuadrat e para të renditjes botërore: tri evropiane dhe një amerikanojugore. Kjo ngre disa pikëpyetje për mënyrën se si ishte ndërtuar i gjithë turneu.
Vlerësim negativ edhe për arbitrat, të cilët jo gjithmonë ishin në nivelin e skuadrave dhe lojtarëve të mësuar me një drejtim shumë më cilësor të ndeshjeve.
Risitë
Përpjekja për ta shndërruar futbollin në një sport tjetër është diçka që duhet shmangur.
Pushimet e detyrueshme për hidratim, edhe kur nuk ishin të nevojshme, dukej se shërbenin kryesisht për t’i krijuar hapësirë reklamave televizive.
Spektakli gjatë pushimit mes pjesëve nuk na shqetësoi, por një gjë e tillë mund të bëhet vetëm herë pas here.
Askush nuk duhet të mendojë të ndryshojë kohëzgjatjen dhe ritmin e futbollit vetëm për të futur brenda tij një tjetër shfaqje.
Kampionët
Kampionët na pëlqejnë gjithmonë. Të rinjtë dhe të vjetrit, të famshmit dhe ata emrat e të cilëve ndoshta nuk do t’i dëgjojmë më kurrë.
Portieri i Kepit të Gjelbër dhe Lionel Messi. Cristiano Ronaldo dhe Curaçao.
Djaloshi norvegjez që përshëndeti Messin duke i kujtuar se kishte luajtur me të atin. Spanja, një skuadër e mrekullueshme si kolektiv.
Na pëlqyen edhe familjarët në tribuna: nga vëllai i vogël i Lamine Yamal-it te familjet e futbollistëve argjentinas dhe ish-yjet e mëdhenj të së kaluarës.
Na pëlqyen trajnerët, veçanërisht ata të Spanjës dhe Argjentinës.
Luis de la Fuente, elegant dhe i ardhur nga ekipet kombëtare të moshave, si dhe Lionel Scaloni, kampion bote që këtë herë u pa me lot në sy. I dyti ka qenë dikur nxënës i të parit.
I paçmuar ishte edhe vështrimi i buzëqeshur i fëmijës së zgjedhur për ta shoqëruar Messin në fushë.
Po aq të paharrueshme ishin shprehjet e Messit dhe Cristiano Ronaldos në atë që mund të ketë qenë përshëndetja e tyre e fundit me Kupën e Botës.
Në këtë kategori hyn edhe miqësia e veçantë mes Jude Bellingham dhe Erling Haaland.
Haaland fitoi edhe çmimin për suvenirin më të çuditshëm: një rakun të balsamosur, që mund t’u bëjë konkurrencë dhuratave më të këqija të marra ndonjëherë.
Në fund mbetet një e vërtetë e thjeshtë: janë futbollistët ata që e bëjnë vërtet një Kupë Bote.
Edhe këtë herë, fotografia simbolike e turneut lidhet me dy lojtarë që ishin fotografuar së bashku duke u larë kur ishin fëmijë, 19 vjet më parë, dhe që e përfunduan Botërorin duke u përqafuar sërish.
