Tre muaj pas vendimit që bëri bujë në Itali, tani dalin në dritë arsyetimi i plotë juridik: pse Chiara Ferragni u lirua nga akuza për mashtrim të rënduar në çështjen e njohur si “Pandoro-gate”.
Vendimi i gjyqtarit Ilio Mannucci Pacini nuk e mohon një element thelbësor: sipas tij, reklama ka qenë e gabuar, madje potencialisht mashtruese. Por ajo që rrëzon gjithë strukturën e akuzës është një pikë shumë më delikate: mungesa e “minorata difesa”, pra ideja që ndjekësit janë aq të ndikuar nga një figurë publike, sa humbasin aftësinë për të gjykuar vetë.
Dhe pikërisht këtu qëndron kthesa.
Në arsyetimin e tij, gjyqtari është i prerë: të jesh ndjekës i një influenceri nuk do të thotë të jesh besimtar i verbër. Nuk është një marrëdhënie si ajo e një “shenjtori” me ndjekësit e tij. Pra, nuk mund të pretendohet automatikisht që publiku është në një gjendje dobësie mendore apo psikologjike që e bën të manipulueshëm.
E përkthyer në gjuhë të thjeshtë: miliona njerëz që ndjekin Ferragnin në rrjete sociale konsiderohen të aftë të kuptojnë vetë nëse një mesazh është i besueshëm apo jo. Ndjekja nuk barazohet me nënshtrim.
Ky interpretim rrëzon pikërisht agravanten që e kthente çështjen në penale të rënduar. Pa këtë element, akuza bie dhe procesi nuk mund të vazhdonte.
Një tjetër pikë interesante në vendim është mënyra si trajtohen vetë rrjetet sociale. Sipas gjykatës, ato nuk janë një mjedis ku konsumatori është i pambrojtur, përkundrazi: janë hapësira ku ekziston mundësia e verifikimit, krahasimit, diskutimit. Një lloj “imuniteti kolektiv” ndaj manipulimit, që vjen nga vetë dinamika e platformave.
Megjithatë, kjo nuk do të thotë që gjithçka është mbyllur pa pasoja. Gjyqtari thekson se sjelljet nuk kanë mbetur pa u ndëshkuar: janë paguar dëmshpërblime dhe janë pasuar pasoja ekonomike për shkak të natyrës mashtruese të mesazheve promocionale.
Pra, në thelb, kemi një vendim që bën një ndarje të qartë: po, ka pasur komunikim të gabuar; jo, nuk ka pasur manipulim të tillë që të justifikojë një akuzë penale të rënduar.
Dhe ndoshta kjo është pjesa më interesante e gjithë historisë: nuk është thjesht një çështje për një influencer, por një precedent për mënyrën si drejtësia sheh marrëdhënien mes figurave publike dhe publikut në epokën e rrjeteve sociale.
