Shumë punonjës ankohen se nuk kanë kohë për të mësuar, veçanërisht kur iniciativat e të mësuarit kërkojnë që ata të largohen nga zyra në një kohë kur afatet janë të afërta.
Kur ekipet thonë “nuk kemi kohë për të mësuar”, ata në mënyrë të pavetëdijshme i sinjalizojnë drejtuesve se diçka duhet të ndryshojë. Ky sinjal tregon se mësimi organizativ nuk është integruar kurrë në mënyrën se si zhvillohet puna në realitet.
Këto kurse të përsëritura, sesione të regjistruara më parë, module jo tërheqëse dhe leksione tradicionale janë modele të vjetra që nuk kanë funksionuar për dekada.
Edhe pse punonjësit po tregojnë qartë se është koha për ndryshim, projektuesit e trajnimeve vazhdojnë të ndjekin vetëm pjesëmarrjen. Megjithatë, ata rrallë matin ndryshimet reale në sjellje apo në mënyrën e të menduarit të ekipeve.
Për shkak të ndryshimeve të shpejta teknologjike dhe përdorimit gjithnjë e më të madh të inteligjencës artificiale, punonjësit po kursejnë shumë kohë në detyra të përsëritura, ideim, bashkëpunim dhe shumë aktivitete të tjera që AI mund t’i mbështesë.
Por, pavarësisht kësaj kohe të rifituar, shumë organizata ende nuk arrijnë të ofrojnë eksperienca mësimi të strukturuara dhe të integruara në rrjedhën e punës, të cilat të jenë mjaftueshëm të vlefshme që punonjësit të angazhohen realisht, në vend që t’i shohin si humbje kohe.
Organizatat që do të kenë sukses në epokën e AI nuk do të jenë ato me teknologjinë më të avancuar, por ato që riorganizojnë punën në mënyrë që të mësojnë, të përshtaten dhe të zhvillojnë aftësi më shpejt se të tjerat. E ardhmja e punës i përket organizatave që e trajtojnë mësimin si pjesë të vetë punës, jo si një aktivitet shtesë jashtë saj.
Ndërsa punonjësit ankohen se nuk kanë kohë për mësim të vazhdueshëm, organizatat e zgjuara po ndërtojnë atë që quhet “ekosisteme të mësimit”, të bazuara në të dhënat reale që mbledhin nga ekipet e tyre.
Kërkimi anonim sasior u lejon organizatave të kuptojnë sjelljet reale që ekipet kanë nevojë të zhvillojnë për të qenë më produktive, më inovative dhe më të kënaqura në punë. Duke analizuar të dhënat, ato mund të krijojnë sisteme mësimi të bazuara në shkencën e të mësuarit për të rriturit, ku mësimi nuk është i ndarë, i mërzitshëm apo i shkëputur nga puna.
Ekosistemet e vogla të mësimit, të ndërtuara mbi kërkime sasiore dhe cilësore dhe të dizajnuara rreth sfidave reale të punës, krijojnë atë që quhet “ekonomia e të mësuarit”. Ekonomia e të mësuarit është aftësia e një organizate për të mësuar vazhdimisht, për t’u përshtatur, për të ndarë njohuritë dhe për ta kthyer aftësinë në performancë reale biznesi.
Kur mësimi bëhet pjesë e punës, organizatat lëvizin më shpejt, përshtaten më shpejt, bashkëpunojnë më mirë dhe performojnë më mirë. Punonjësit nuk e shohin më mësimin si një detyrë shtesë, por si pjesë të zgjidhjes së problemeve reale, marrjes së vendimeve më të mira dhe zhvillimit në rol.
Për të fituar në epokën e AI, kompanitë duhet të mësojnë dhe të përshtaten shumë më shpejt. Më e rëndësishmja, ato duhet të ndërtojnë kultura organizative pozitive ku ekipet ndihen të sigurta të flasin, të bëjnë pyetje, të eksperimentojnë dhe të kërkojnë mbështetje për të bërë punën e tyre më mirë.
