Stimulimi bilateral është diçka që ju e bëni tashmë natyrshëm. Ai përfshin aktivizimin e hemisferës së majtë dhe të djathtë të trurit në një ritëm të alternuar.
Nën presion të vazhdueshëm, sistemi limbik mbingarkohet dhe nuk arrin të dallojë mes kërcënimeve fizike dhe sfidave të përditshme.
Për këtë arsye, këshillat e zakonshme si “thjesht relaksohu” shpesh nuk funksionojnë. Menaxhimi i stresit dhe zgjidhja e tij janë gjëra të ndryshme.
Frymëmarrja ose shtypja e tij funksionojnë vetëm përkohësisht, ndërsa stimulimi bilateral ndihmon që aktivizimi të kalojë përmes sistemit në mënyrën si është ndërtuar truri për ta përpunuar.
Stimulimi bilateral nuk është diçka e re. Ju e përdorni kur ecni gjatë një telefonate stresuese, kur vraponi pas një dite të vështirë, apo edhe kur lexoni dhe sytë lëvizin majtas-djathtas. Trupi e ka përdorur këtë mekanizëm shumë përpara se shkenca ta shpjegonte.
Sistemi limbik vendos nëse jeni në rrezik. Kur është i mbingarkuar, ai reagon ndaj një problemi financiar njësoj si ndaj një kërcënimi real, duke ju mbajtur në gjendje alarmi. Kjo është arsyeja pse nuk mjafton t’i thoni vetes të qetësoheni. Studimet tregojnë se stimulimi bilateral ndihmon në uljen e rrahjeve të zemrës dhe rritjen e stabilitetit emocional.
Dallimi mes menaxhimit dhe zgjidhjes së stresit është thelbësor. Menaxhimi do të thotë ta shtypësh ose ta shpërqendrosh veten përkohësisht. Por stresi mbetet dhe grumbullohet. Me kalimin e kohës, ai shfaqet si tension i vazhdueshëm apo vështirësi për t’u çlodhur.
Ajo që duket si një shëtitje për të “pastruar mendjen” është në fakt përfundimi i një procesi neurologjik. Lëvizja ndihmon trurin të përpunojë stresin në mënyrë natyrale.
Kur e kupton këtë, ndryshon edhe qasja: nuk e sheh më nevojën për lëvizje si dobësi, por si një mënyrë efektive për të rikthyer balancën.
Nuk ke nevojë për kushte klinike, por për të kuptuar si funksionon dhe për ta përdorur qëllimisht. Truri nuk është në vështirësi kur nuk qetësohet. Ai thjesht po pret të përfundojë një proces që ka nisur.
