“Jo”-ja më e vështirë nuk është ajo që u themi të tjerëve, por ajo që duhet t’i themi vetes ndaj zakoneve dhe sjelljeve që na largojnë nga qëllimet tona.
Për shembull, shikimi i një seriali apo përdorimi i rrjeteve sociale mund të na japë pushim, rehati dhe rikuperim. Pyetja është nëse këto sjellje po na afrojnë me qëllimet tona apo po na largojnë prej tyre.
Ka dallim midis disa episodeve për relaks dhe shikimit të tepruar për të shmangur përgjegjësitë apo emocionet, midis informimit dhe “doomscrolling” për orë të tëra, dhe midis kujdesit për të tjerët dhe neglizhimit të vetes.
Edhe kur e shohim qartë që diçka nuk funksionon, ndryshimi nuk është thjesht vendim për ta ndalur. Shpesh ekziston një tension i brendshëm mes pjesës emocionale dhe asaj racionale. Mund të dimë më mirë, por nuk veprojmë më mirë.
Nëse ndalemi dhe reflektojmë, mund të shohim se ka gjëra që përsëriten, justifikohen dhe na marrin më shumë sesa na japin.
Ndoshta është të vendosësh një kufi dhe të mos kontrollosh email-in pas orës 20:00. Ose të mos ndjesh më nevojën që çdo orë e ditës të jetë e mbushur me aktivitete vetëm për të provuar sa “vlen”.
Ndonjëherë kjo “jo” është e vështirë sepse ndryshon pritshmëritë, marrëdhëniet dhe gjërat që kemi shmangur. Por të thuash “jo” ndaj asaj që të mban peng është pjesë e ecjes përpara.
Ne mund të ndryshojmë dhe të largohemi nga zakone që nuk na shërbejnë më. Me më shumë vetëdije dhe mirësi ndaj vetes, mund të fillojmë t’i themi “jo” gjërave që na mbajnë peng dhe të krijojmë hapësirë për atë që ka vërtet rëndësi.
Ndonjëherë pjesa më e vështirë është të besojmë se energjia, qetësia dhe shëndeti ynë meritojnë mbrojtje. Por me kohë, këto zgjedhje na mësojnë të kemi besim te vetja dhe të kujdesemi për jetën tonë.
