Trendi i “nënave beta” po përhapet në rrjete sociale si një reagim ndaj prindërimit “intensiv”, ku prindërit përpiqen të kontrollojnë çdo detaj të jetës së fëmijëve. Ky model i ri fokusohet te një qasje më e qetë, më pak perfeksioniste dhe më fleksibël në rritjen e fëmijëve.
Në vend që të planifikojnë çdo aktivitet, të menaxhojnë çdo problem dhe të largojnë çdo vështirësi nga rruga e fëmijës, “nënat beta” po zgjedhin t’u japin më shumë pavarësi fëmijëve. Ideja kryesore është që rrëmuja, gabimet dhe sfidat nuk duhen shmangur me çdo kusht, por duhen parë si pjesë natyrale e procesit të rritjes dhe mësimit.
Ky ndryshim vjen edhe si reagim ndaj lodhjes që sjell prindërimi modern, ku shumë nëna ndihen të mbingarkuara nga pritshmëritë për të qenë perfekte në çdo aspekt të jetës së fëmijëve. Si pasojë, po rritet ideja se “prindërimi mjaftueshëm i mirë” është më i shëndetshëm sesa kontrolli i tepruar.
Megjithatë, kjo qasje nuk është plotësisht e re. Që në vitet 1960, psikologia Diana Baumrind ka përshkruar stile të ndryshme prindërimi, ku modeli “autoritativ” mbështetës, por jo kontrollues është konsideruar më i shëndetshmi për zhvillimin e fëmijës. Po ashtu, koncepti i pediatrit Donald Winnicott për “nënën mjaftueshëm të mirë” thekson se fëmijët përfitojnë kur prindërit nuk janë perfektë, por të qëndrueshëm dhe të përgjegjshëm.
Në këtë kuptim, “nënat beta” nuk duken si një risi krejtësisht e re, por më shumë si një rikthim modern i ideve të vjetra për prindërim të ekuilibruar, ku fokusi është te mirëqenia emocionale e fëmijëve dhe jo te kontrolli i tepërt apo perfeksioni.
